وقتی غزل گویم برایت دلنشین است
از یک دلی آید که آن عاشق ترین است
این گل که می نازد به خود امروز، دانی
پرپر شود حتی اگر خوشبو ترین است
ای آنکه در کاخی که داری خوش نشینی
دور از تو آنجا آدمی زاغه نشین است
با ما بمان با پای خود دانی که داری
در دام گرگی میروی که ، در کمین است
دیوار دور خویش را بردار ، این دوست
هم اولین عشق تو و هم آخرین است
دیوار دورت را فرو ریزم ، اگر هم
محکم تر از دیوار برلین یا که چین است
جور و جفا کم کن که گیرد دامنت را
باور نباشد گر ترا ، من را یقین است
شاعر ؟
بیا روی دلم بنشین
تا ببویم قلب شقایقت را
شمع اتاقم را برای تو روشن میکنم
تا ببینم روی زیبای ترا
که ببوسم لب زیبای ترا
در کلبه ی تنهایی
در یک شب بارانی
شاهرخ 96/01/25 ساعت 15:10
سکوتت را در بهار بشکن
گریه نکن دیوار را بشکن
گریه ... سکوت ...دیوار را
با رعد و برق بهاری بشکن
شاهرخ 96/01/25 ساعت 14:58
قاصدک می رقصد و پرشور ، می گویم تویی
یک نسیمی می وزد بر گونه های خیس من
می رود پس پرده های تور ، می گویـم تـویـی
بغض های کهنه را سرمی کشم من بیت بیت
بوسه ها می گیرم از انگور ، می گـویـم تـویی
بـاد مـی افـتـد بـه گـنـدم زار می لــرزد دلــم
چون پریشان گیـسوان بور می گـویـم تـویـی
نیمه شب ها می کـنم آغــوش روی مــاه بـاز
می شود سر تا به پایش نور ، می گویـم تـویـی
شـعـر می خـوانـم بـرای بـاغ سـبـز خـانـه ام
شاخه شاخه می شود مسرور ، می گویم تویی
این غزل می ماند و شب های مـهتابی و من
شـور می ریــزم در ایـن سنتـور ، می گویم تویی
شاعر؟
با تو در جنگل و یک کلبه یِ پنهان ... چه شود
نورِ مهتاب و غزل های فراوان ... چه شود
رو به رو شعله یِ شومینه یِ تب دار به پا
پشتِ سر پنجره ای رو به گلستان ... چه شود
قهوه یِ تلخ و کمی قندِ لبانت ، به به
من و هی بوسه یِ از گونه یِ خندان ... چه شود
چه کسی گفته که بیداری یِ شب بیهوده ست
من بخواهم ببرم زیره به کرمان ... چه شود
مستِ انگور شدن ، کارِ هوس بازان ست
من و انگورِ گلویی شده عریان ... چه شود
آن قَدَر مست که انگار زمین میرقصد
دستِ من دورِ کمر ، حالِ پریشان ... چه شود
چشم در چشمُ ، نفس حبسُ ، لبانی در هم
رقص و آوازِ دو تا قُمری یِ شیطان ... چه شود
کلبه ای غرقِ سکوتَست و فقط ما هستیم
لمسِ آغوش تو بی ترسِ نگهبان ... چه شود
وای اگر صبح بفهمد که تو همراهِ منی
میرسد زودتر از جنّ ِ سلیمان ... چه شود
در خیالاتِ خودم ، خوابِ خوشی میبینم
خوابِ خوبم نرسد باز به پایان ... چه شود
آرش مهدی پور
معنای سیزده به در:
“به” یعنی “به سوی” و “در” به معنای “در و دشت” است ، که در گفت وگوی مردمی رواج بسیار دارد. بنابراین، سیزده به در، یعنی “رفتن به سوی در و دشت و صحرا در روز سیزدهم.”
به طور کلی در مقایسه با دیگر جشن های ایرانی، دیرینگی و ریشه ی جشن سیزده به در در پرده ی ابهام است و مانند بنیان جشنهای دیگر روشن نیست. در سندهای تاریخی اشاره ی مستقیمی به وجود چنین مراسمی در گذشته های دور نشده است؛ ولی اشاره هایی به روز سیزدهم فروردین به چشم میخورد.گفته شده است که ایرانیان باستان در آغاز سال نو، پس از دوازده روز جشن و شادی به نشانه ی دوازده ماه سال، روز سیزدهم را که روز فرخنده ای می دانسته اند به باغ و صحرا میرفتند و با طبیعت میگذراندند. در حقیقت با این آیین، دوره نوروز را رسمن به پایان میرساندند. سرزمین ایران همواره با کمبود آب روبه رو بوده است. از این رو جای شگفتی نیست که مردم این فلات همیشه خواهان باران بوده باشند. از متنهای کهن چنین در مییابیم که جشن سیزدهم فروردین از پیش از اشو زرتشت (تقریبن۱۸۰۰ پیش از میلاد) مرسوم بوده است.
در سالنمای ایران باستان سیزدهم روز از ماه فروردین (و هر ماه)، تیر روز نام دارد. ایزد تیر، که در اوستا، یَشتی به نام آن وجود دارد، ایزد باران است. نشانه هایی در دست است که ایرانیانِ برای آن که ایزد باران در سال نو بر دیو خشکسالی پیروز شود و برای درخواست باران، از خانه های خود بیرون می رفتند، و روزی را در دشت و دمن، زیر آسمان فراخ بسر می بردند و پیروزی تیر یا تیشتر را در نبرد با دیو اپوش جشن می گرفتند، و به شادی و بازی پرداخته، و به یاد ایزدتیر اسب میتاختند. در نیایش روز تیر از این ایزد یاد میکردند و از او در خواست باران مینمودند. بنابراین پیشینه، ایرانیان پس از دوازده روز برگزاری آیین های نوروزی، روز سیزدهم (تیر روز) را به دشت و صحرا و کنار جویبارها میرفتند و با رقص و سرودخوانی و نیایش به شادی و پایکوبی می پرداختند و از خداوند آرزوی باران می کردند. در اسطوره های ایرانی آمده است، که نگاهبان این روز، ایزد تیر، به شکل اسبی ست، که همواره با دیو خشکسالی و خشکی، «اپوش »، در نبرد است. آناهیتا، ایزدبانوی آب و باروری بوده است. از این روی، سبزه هایی را که برای نوروز و در خانه های خود سبز کرده بودند، به آب های روان و جویبارها می سپردند، تا سپاس خود را به آناهیتا پیشکش کنند. با این کار، در واقع، دانه های بارور را برای بازگشت به طبیعت به آناهیتا باز می گرداندند.آیینهای سیزده بدر
این رویداد دارای آیین های ویژه ای است که در درازای تاریخ پدید آمده و اندک اندک چهره ی سنت به خود گرفته است. شماری از آنها چنین است: